Nie `iveeme i umirame kako del od ^udesnata Darma Del 1
Po~. Ni~iko Nivano
Pretsedatel na Ri{o Kosei-kai
Nadminuvawe na smrtta
Vo eden od Darma razgovorite na Osnova~ot Nikjo Nivano, vo koj toj diskutira za lu|eto koi umiraat i za Budisti~kiot pogled na ~ove~kiot `ivot i smrtta, toj rekol deka ‘Najsu{tinsko ne{to vo Budisti~kata praktika e ‘osloboduvawe od ra|awe, stareewe, bolest, i smrt.’ ‘ Zatoa {to smrtta e najzna~ajna slu~ka vo `ivotot, edna od su{tinskite to~ki na Buda Patot e sekako ‘osloboduvawe od’ ({to e, nadminuvawe) na voznemirenosta, stravot, i stradaweto povrzano so pra{uvawe {to stanuva na nas otkako }e umreme, bivaj}i upla{eni od umirawe, i sakaj}i da ne se umre. Preku nadminuvawe na niv, vie mo`ete da dostignete mir na umot i, vo istoto vreme, da go rafinirate va{iot um i telo so molitvi za sre}ata na sebesi i drugite, koja e revnosno praktikuvawe na Buda Patot.
Vo odnos na moeto razbirawe kako nie treba da `iveeme i da se soo~ime so smrtta – klu~en element na Buda Patot – jas prethodno spomnav takvi ne{ta kako koga nie umirame, nie odime doma kon ednata golema `ivotna sila, i deka vo odnos na samiot `ivot, koristej}i gi pi{uvawata na teoretskiot fizi~ar Haruo Sai, mojot pogled e deka na{ite `ivoti se kako eden so univerzumot, i zaradi toa kone~no, vo sekoj moment vo sekoj den, nie `iveeme kako del od ve~nosta.
Koga nie go gledame `ivotot od perspektivata na univerzumot – pogled koj rezonira so u~ewata na Lotos Sutrata – nie osoznavame deka nie site `iveeme kako del od ve~nata `ivotna sila koja se protega od zorata na univerzumot vo dale~nata idnina. Jas mislam deka koga nie ja pregrnuvame ovaa perspektiva, nie pove}e ne se pla{ime od smrtta, i tagata i voznemirenosta povrzani so toa se ubla`eni.
Poetot Kenxi Mijazava se veruva deka gi ima nadminato stradawata na `iveeweto i umiraweto i deka se soo~il so smrta realisti~no preku negovata verba vo Lotos Sutrata, koja razjasnuva deka `ivotot na Budata e ve~en. Vo poemata koja po~nuva so redovite ‘Naskoro jas }e umram / Mo`ebi deneska ili utre,’ Kenxi ja ogoluva negovata sostojba na um: ‘Koga jas umiram, jas }e se vratam kon vakumot, / Jas povtorno }e se primetam sebesi / . . . / I ovaa osnova, originalno u~ewe ima ime: Sutrata na Lotosoviot Cvet na ^udesnata Darma’ (Miyazawa Kenji zenshu (kompletnite deka na Kenxi Mijazava), Tom. 2, ^ikuma [obo, 1986). Toj veruval deka posle smrtta, toj bi se vratil kon ednata golema `ivotna sila, univerzumot, i na krajot }e primi `ivot povtorno, kako {to e manifestirano vo Lotos Sutrata.
Preku negovoto razbirawe na Lotos Sutrata, Kenxi osoznava deka toj samiot `ivee odreden del od ve~niot `ivot na univerzumot i nao|a osloboduvawe od stradaweto pri~ineto od negovata bolest, i taka toj prodol`uva da pi{uva: ‘Ra|aweto e isto ^udesna Darma ra|awe, / I smrtta e isto ^udesna Darma smrt.’ So drugi zborovi, toj bil sposoben da go prifati i negoviot sopstven `ivot (negovoto ra|awe), koe bil obele`eno so bolest, isto kako i smrtta koja se pribli`ila do nego, za to~no toa {to tie bile: rabotewe na ^udesnata Darma, Vistinata.
Nie site go `iveeme Ve~niot @ivot na Univerzumot
Kenxi Mijazava ja napi{al poemata citirana pogore, naslovena ‘Fevruari 1929,’ okolu ~etiri godini pred negovata smrt, koga toj bil trieset i tri. Retko nekoj na takva mlada vozrast poseduva takva perspektiva na zna~eweto na `ivotot i smrtta. Bez somne`, u~ewata na Lotos Sutrata mu obezbedile osnova za negoviot uvid.
Nikoj ne znae kade nie odime i {to stanuva so nas otkako nie }e umreme. Duri i koga e taka, nie nao|ame mir na umot vo nau~uvaweto deka `ivotite koi nie gi `iveeme, bilo sega i posle smrtta, se del od ve~niot `ivot na univerzumot. Radosta koja Kenxi ja po~ustvuval pri sretnuvawe na Lotos Sutrata i otkrivaweto na ovoj fakt e sigurno ne{to koe nie koi ja spodeluvame istata verba mo`eme da ka`eme deka isto ja iskusuvame, zar ne?
[to se odnesuva do mene, jas seu{te go ~uvam istoto ~uvstvo koe jas go izraziv prethodno. Imaj}i videno so moi sopstveni o~i kako Osnova~ot Nikjo Nivano mirno se vratil vo svojot roden grad od celiot ~ove~ki `ivot, jas ja steknav sposobnosta mirno da ja prifatam smrtta, mislej}i vo sebesi, ‘Hmm, koga moeto vreme }e dojde, jas se nadevam deka jas }e bidam sposoben da umram na takov na~in’. Jas mu ja pripi{uvam ovaa perspektiva na blagoslovite na verbata i ogromnoto telo na mudrost vo vrska so ~ove~kiot `ivot koja bila prenesuvana od na{ite pretci.
Koga toa e re~eno, smrtta na pravi razliki, taa doa|a na sekogo. Mo`e da ne postoi takvo ne{to kako smrt koja nekoj mo`e da ja prifati so zadovolstvo so celosen mir na umot. Toa e precizno zo{to ‘osloboduvawe od ra|awe, stareewe, bolest i smrt’ stanuva edno od `ivotnite golemi temi. Ponatamu, zatoa {to sekoj mora na krajot da se soo~i so smrtta, najgolema sre}a se nao|a vo u`ivawe vo radosta da se bide `iv ba{ sega i vo `iveewe vo sega{niot moment vo harmonija so drugite.
Vo vrska so toa zo{to na{ite sega{ni `ivoti formiraat del od neskr{eniot tek na ve~nata `ivotna sila koja {to te~ela u{te od potekloto na univerzumot, i zo{to nie vo momentot gi `iveeme na{ite `ivoti dodeka gi trpime stradawa na ra|awe, starost, bolest, i smrt – tie se pra{awa za koi bi sakal da se osvrnuvam i ponatamu.